🍁 جنگ اقتصادی: این سرطان را درمانی است🦋

استاندارد

جنگ اقتصادی از طریق تحریم یا حتی نقض یا تغییر یکجانبه ی روابط دوجانبه تجاری به نفع یک طرف به تقویت فسادهای مالی در کشور مورد هجمه، پاینده تر شدن استبداد، تضعیف جامعه و خصوصن جامعه مدنی، افزایش نارضایتی و در مقابل سرکوب تا حدی که دگر هیچ بدیل مردمی بالقوه ای باقی نمی ماند، وابسته تر شدن اقتصادی که از قبل مصرف محور و سرمایه سالار شده به شبکه های بین المللی قاچاق کالا و پول و کشورهای سواستفاده کننده می انجامد.

مجموعه این شرایط، کشور مورد حمله اقتصادی را در مسیر بسته تر شدن، تمرکز بیشتر قدرت، خالی تر شدن از نیروی تحصیل کرده و افزایش بیکاری نیروهای بالقوه و فعال و در نتیجه از بین رفتن پتانسیل هایش برای رشد کیفی جامعه قرار می دهد.

اثرات مخرب تحریم و جنگ اقتصادی در کشوری که از دموکراسی واقعی برخوردار نیست به مراتب بیشتر و شدیدتر و به سرعت به مردم منتقل می شود.

با این همه نوع نظام اقتصادی مورد حمله مهم است.

8643768560_19445fe185

در نظام اقتصادی دلالی شده، مصرف زده و سلسله مراتبی و رانتی که تولید و توسعه پایدار و متعادل با طبیعت حاکم نیست، فروپاشی یا افول اقتصادی حتی بدون تحریم هم در حال صورت گرفتن است. گرچه افزایش های موقت درآمدی ناشی از صادرات مواد خام مانع از دیده شدن افول اقتصادی است.

ایران هم در زمان دولت قبلی، قبل از تشدید تحریمها و هم در طول عمر کوتاه برجام در دولت فعلی توانست با فروش نفت گران، رشد درآمدی قابل توجهی را تجربه کند.

اما این درآمد کلان در شرایط اقتصاد رانتی-دلالی-مصرفی هرز رفت و با تشدید تحریمها در دور بعدی صرف مقابله با حملات و شوکهای اقتصادی شد تا آنجا که مردم بهره ای از این افزایش در آمد نبردند به جز اجرای برخی پروژه های عمرانی محدود به افزایش تورم به علت رشد نقدینگی در اقتصادی که توان جذب نقدینگی را از طریق افزایش تولید نداشت، انجامید.

در اقتصادی که مشارکت مستقیم مردمی در مراکز تولید محلی بر مبنای مدل تعاونی ها با مدیریت و مالکیت دموکراتیک کارکنان برای خودکفایی در تامین نیازهای اساسی، تقویت شده و قدرت شوراهای محلی در برنامه ریزی برای رفع معضلات شهری و در مجموع استانی و کشوری از پایین افزایش یابد، جنگ اقتصادی ناکام و اثرات ضد مردمی آن ضعیف خواهد شد.

برنامه ریزی کلان کشور در جهت تقویت دموکراسی شورایی و اقتصاد دموکراتیک ضروری است

این چنین مدل اقتصادی باید به خواست ملی تبدیل شود. در این مورد این وظیفه اقشار روشنفکر و جوانان تحصیل کرده و فعالان مدنی است تا اذهان عمومی را در مورد اهمیت چنین خواستی بسیج کنند

تلاش روشنفکران و منتقدین و فعالان اجتماعی اگر صرف زد و خوردهای کلامی بی نتیجه سیاسی و ایدئولوژیک و جناحی برای یافتن راه حل در خارج از مرزهای ایران شود، جز اتلاف وقت در چنین شرایط بحرانی و غافل ماندن از شکل دهی به مطالبات سرنوشت ساز نتیجه ای نخواهد داشت.
وقت اندک است و آنچه باید کردها عظیم

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s